Feb 15, 2010

Oliver os cuenta

Este es el link de nuestras fotos durante el fin de semana: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Valentine^4s%20weekend

Como Oliver tiene fiesta mañana (Lunes) y yo no, pues él os explicará lo que se le pase por la cabeza.

Un petonet

Perdonad el retraso pero es que he estado bastante liado.
Hace dos fines de semana nos quedamos por Boston, el domingo decidimos ir a pasear por el MIT y Harvard con Jose, nuestro vecino, era la segunda vez que lo intentamos. El tema es que fuimos con un amigo suyo, vimos MIT y cuando ya nos queríamos ir digo yo: No tenemos que ver la clase donde se rodó la película el Indomable hunting o algo por el estilo
Nos metemos por una puerta, giramos hacia la derecha y veo un cartel que pone: Free Stuff!!
Yo como buen catalán digo vamos a echar una ojeada a esto, entonces pasa algo que nunca hubiéramos pensado, Jose cambia su cara y dice pero si esto es mío. Resulta que entre los papeles había una partitura de su primer composición que realizo para el MIT, increíble!! Sabéis las posibilidades que hay de que esto pase!! Deben ser de 1 entre miles de millones, no teníamos que estar allí ni ese día, ni en ese corredor, … flipamos!!! El resto del día perfecto.
EL pasado fin de semana fuimos a despedirnos de NY y de los amigo del Gran hermano de Jana. Hicimos algún que otro gasto, cenamos con Josh un ex compañero mío de Nielsen que vive allí y los amigos de Jana, un buen fin de semana un poco triste al final empezamos a despedirnos de amigos que no sabemos si volveremos a ver nunca, ya empiezan las primeras lagrimas a saltar!! Va a ser un mes de marzo bastante duro.!!

Feb 1, 2010

European Career Fair (done!)

Este fin de semana, después de varios meses de preparación, por fin se ha celebrado el 14th European Career Fair. Os hago un pequeño resumen:
  • 105 empresas europeas, aproximadamente, vienen a Boston a reclutar a cerebritos de Harvard/MIT u otras universidades de prestigio de USA
  • 4,500 doctorados/post-doctorados/jóvenes profesionales envían su currículum
  • 10,000 doctorados/post-doctorados/jóvenes profesionales visitan la feria el sábado para dar en mano su currículum a las empresas que participan
  • Durante 2 días (domingo y lunes) se llevan a cabo entrevistas
  • 45 estudiantes/voluntarios/personas organizan este evento, sin cobrar ni un duro

Resultado/impresiones:

  • En general, ha sido todo un éxito, con alguna pequeña catástrofe que otra, pero que ya nadie recuerda
  • Jornada del sábado: de 6:30 de la mañana a 1 de la mañana… Impresiones: no me siento las piernas, això em recorda al Do&Co, gràcies que porto sabates de recanvi
  • Anécdota: todos llevamos walkie talkies, parecemos de la policía secreta. Te multan si dices barbaridades, una lástima, con lo divertido que era: Oliver please come in….
  • Domingo: Oliver y Jana están en la mesa de información de los candidatos, turno de tarde y sentaditos, le debemos una ronda a quien hizo el planning.

Conclusión: a valido la pena el esfuerzo.

Fin!

Jan 25, 2010

El principio del final de esta aventura

Hola!

Ya hacía días que no escribíamos de forma regular. Es cierto, desde que hemos vuelto a Boston, después de las vacaciones de Navidad, esto ha sido un poco caótico. Hoy me comprometo a escribir y colgar fotos, que hay muchísimas pendientes.

Este fin de semana hemos estado en Road Island, el estado más pequeño de los Estados Unidos, queda como a una hora de Boston, por lo que fuimos sólo a pasar el día. Estuvimos en Newport, donde abundan las mansiones de los millonarios de New York, ya que es donde pasan los veranos. Como atracción turística, algunas de las mansiones más antiguas fueron compradas por el estado y ahora pueden visitarse. Nosotros decidimos entrar en "the Breakers", antigua "casita" de veraneo de la família Vanderbilt. Sólo pudimos hacer fotos en el exterior, pero el interior no tiene precio, parecía la película del Gran Gatsby.

Este viernes hemos sabido la fecha exacta de nuestra vuelta. El último día de trabajo será el 31 de marzo, pero nos quedaremos unos días por aquí antes de volver, para despedirnos del país y para dejarlo todo cerrado. Volveremos a España el 1 o 2 mayo. Así que si alguien tiene vacaciones el mes de abril y quiere apuntarse, que nos lo diga. Más detalles sobre el viaje más adelante.

Ahora que ya sabemos cuando volvemos, tenemos que empezar a pensar en vender muebles, coche, cerrar cuentas, móviles, cancelar cosas, etc, etc... Creo que ahora ya tenemos esa sensación de que nos despedimos del país, de la gente, de los amig@s que hemos conocido aquí, y como siempre las despedidas son un poco tristes. Oliver me obliga a llevar un calendario de eventos/salidas, para que no quede con 3 personas a la vez (los que me conocéis bien, sabréis porque lo hace). Sólo nos quedan 9 fines de semana antes de irnos de Boston, así que entre fiestas de despedidas, compromisos varios, y algúna escapada, estaremos un poco atareados y tenemos que organizarnos el tiempo para no desaprovechar ni un minuto.

Bueno, voy a dedicarme a colgar fotos, que sino no acabo ni mañana. Per veure les fotos, aneu a My Space (Jana). Hi ha 3 carpetes:
  • Bruins game: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Bruins%20game
  • Nadal 2009: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Nadal%202009
  • Road Island: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Road%20Island
Un petonet

Jan 13, 2010

Aprofitant la carta...

Ja que m'he entretingut a escriure a la meva mare i li he resumit una mica com van les coses per aquí, doncs aprofito la carta i així vosaltres també un doneu per informats :)

Per cert, FELICITATS a la Glòria i als Jordis!!!!

Aquí va la carta:

Hola Sole,

Acabo de veure el teu missatge a la pàgina. Fa dies que no hi entro i encara no hem penjat les fotos del Nadal. Els hi vas poder donar al CD de les fotos als tiets? La Núria-gran me les reclama tota l'estona. Si no els hi has donat, els hi podries fer arribar? Se que les estan esperant amb candeletes.

Desde que vam arribar vaig una mica de cul. Tinc bastanta feina i he començat un curs de fotografia, els dimarts. A la feina m'haig d'escapar una mica abans els dimarts, de moment no els hi he dit que vaig a un curs a passar-m'ho bé, perquè em sap una mica de greu (tots estan molt enfeinats...). Només ho sap una persona... és amiga meva.

Quan vam arribar nevava una miqueta, però des d'aleshores tampoc ha nevat massa. Hi ha neu al carrer (per on no camina la gent ni passen cotxes) que no es desfarà fins l'abril, perquè de fred si que en fa. Però portem uns dies amb un sol espectacular, cosa que s'agraeix. Vaig veient a les notícies que per allí està nevant molt, ja heu anat a esquiar? Potser nosaltres hi anirem per aquí al febrer, però fa tan fred a les pistes que se't treuen una mica les ganes. Però aquest any sí tinc ganes d'esquiar, encara que sigui un dia.

Bé, no tinc masses més coses que explicar. Bàsicament em limito a treballar i al tema del curs. Bé, ara que hi penso tampoc fa massa que vam arribar, tot i que ja sembla molt lluny els dies que vam estar a casa. El cap de setmana passat vam descansar que després de 2 setmanes de vacances ja ho necessitàvem. El dissabte vam sopar a casa amb els veïns indios i vam jugar el monopoli fins tard. Feia ANYS que no hi jugava, aquest joc treu lo pitjor de tu... però ens ho vam passar molt bé.

De moment, això és tot.

Un petonet molt gran per tu, felicita al Jordi de part meva (diga-li que els 50 els porta molt bé), i un petonàs a la iaia (que és l'única que no puc veure per l'Skype o, com a mínim, no tan sovint).

Jana

Jan 5, 2010

2010--- Nuevo anyo, nuevos retos!!!

Perdón, ya hace mas o menos un mes que no escribimos nada, pero le verdad es que primero la emoción de ir a casa por Navidad y después dos semanas en casa no hemos tenido tiempo para nada.
La vuelta no ha ido del todo mal, hace dos días que estamos ya trabajando y parece que el Jet Lag no ha hecho mella en nuestros cuerpos así que vamos a tope.
Por lo que se refiere a las vacaciones de Navidad dar un beso muy fuerte a todos aquellos a los que no pudimos ver, dos semanas aunque parezca mucho no dan para tanto y entre comidas navideñas y familia no hemos parado.
Del 2009 nos llevamos muy buenos recuerdos, viajes, nuevos amigos,…. Y del 2010 pues esperamos que todo vaya bien que nuestro retorno sea mejor o igual que nuestra marcha a USA.
De momento no tenemos nada nuevo, bueno Jana hoy empieza un curso de fotografía a ver que tal se le da, sin el curso ya lo hace bien.
Bueno un beso ya os contaremos que tal nuestros primeros días de vuelta.

Dec 1, 2009

Bahamas

Hola,

Ya estamos de vuelta, ya hemos vuelto, aunque aún estamos resacosos de unas merecidas vacaciones. Gracias a acción de gracias (o Thanksgiving) hemos tenido 4 días de vacaciones. Mientras todos los americanos estaban en familia poniéndose las botas con el pavo y todos sus complementos, Oliver y yo estábamos tomando el sol debajo de una palmera en una playa del Caribe.

Suena un poco de rabiosos, pero teniendo en cuenta que nuestro verano ha sido muy corto, agosto, y que en breve estaremos a unos -5C de media, creo que tenemos nuestros motivos para perseguir el sol, que parece que nos repela, son obvios y justificados.

Bahamas es la destinación cálida más cercana (3 horas en avión) donde la temperatura más baja ronda los 15 grados, que para ellos es puro invierno. Bahamas son 29 islas, hablan inglés y nosotros estuvimos en Nassau, que es la capital. Durante estos días hemos tenido un tiempo espectacular, 25C grados de media, y hemos podido disimular (a base de varias horas expuestos al sol) el blanco nuclear que nuestras caras empezaban a tener para que así, cuando nos veámos en navidades, no penséis que estamos enfermos o algo por el estilo.

En contra de nuestras creencias viajeras, nos hemos hospedado en un todo-incluído, esta vez no hemos dormido en casa de alguien conocido, hemos pagado hotel como todo buen turista. La experiencia ha sido positiva, comida, bebida a tutti plen, buen ambiente, buen clima, gente agradable, fiesta en el jacuzzi y, la guinda del viaje, hemos nadado con delfines. En Bahamas hay muchas cosas que hacer, excursiones para todos los gustos, pero todas son no-incluido (pagas a parte, vamos), es decir que, teniendo en cuenta los pocos días que estábamos, decidimos aprovechar el todo-incluido, pero nos auto-regalamos el nadar con delfines. Tocamos, abrazamos, besamos, y fuimos catapultados por Chippy en las instalaciones donde reside el delfín Flipper, el de la peli. In-creible!

Bueno, creo que ya he hablado demasiado. Dejo paso a las imágenes y vosotros ya me contáis que os parecen. Ver fotos en: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Bahamas

Un petonet per tots,

Oliver & Jana

Nov 9, 2009

Apple picking

Bueno, este fin de semana, después de yo (Jana) dar un poco el coñazo con el tema, al final hemos ido a hacer "apple picking". Como os comenté en algún post anterior, se trata de ir a recoger manzanas en una granja. Es decir, pagas unos 10 dólares por bolsa (hay varios tamaños) y recoges aquellas manzanas que te parezcan más apetitosas. Hay de varios tipos y para todos los gustos.

El día no nos podía haber acompañado más, todos nos hemos abrigado porque aquí nunca sabes si sol equivale a calor. Pero hoy hemos llegado hasta los 21 grados, teniendo en cuenta que hace dos semanas nevó... imaginaros.

Después de subirnos a algunos árboles, llenar nuestras bolsas y pasearnos un poco, nos hemos ido a comer por la zona y cap a casa. Un cop a casa: gimnàs, dutxa, rentadora semanal, pugem les fotos, escribim al blog, etc... en fin como todos (o casi todos) los domingos por la tarde.

Ha sido un fin de semana muy bueno, el sábado comimos con los Sol (de Caldes), paellita y sobremesa hasta las 6 de la tarde, con dos partidos seguidos incluidos (Barça y Madrid). Estoy mejorando mis habilidades con la paella, la de este sábado no fué la mejor, pero vamos practicando. Domingo a recoger manzanas y listos para empezar otra semana de nuevo.

Un petonet molt gran per la Claudia i el Martí, que van nèixer el 6 de novembre (els dos de cop). Felicitats pels pares (la Marta i el David) i pels recent estrenats avis (tieta Mª Rosa i el tiet Josep). I un petonet per la Bobón, que es millori ben aviat.

Que tengáis todos una buena semana.

Oliver & Jana

Nov 2, 2009

Mal final de la semana!

Hola,
para esta semana no me siento muy positivo para contar lo que ha pasado durante estos dias, ayer un amigo perdio a su madre, asi que todos hemos perdido mucho.
Nen, t'estimo i anims!
Oliver & Jana

Fotos, fotos

Hola,

Hace tiempo que no colgamos fotos, así que el menú de hoy es el siguiente:

- Regatta en el río Charles, pre-halloween party y montando a caballo: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Regatta%5EJ%20Pre-Halloween%20%5E0%20Horse%20ridding
- Halloween party y el Basketball Hall of Fame en Springfield: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Halloween%20and%20Basketball%20Hall%20of%20Fame

Petons per tots,

Oliver & Jana

Oct 27, 2009

Pre-Halloween

Hola!

Pues si, otro Halloween ya se acerca, como pasa el tiempo. Este fin de semana pasado tuvimos nuestro primer acercamiento/calentamiento para Halloween 2009. Para aquellos que lo desconozcan, Halloween se celebra cada año el 31 de octubre. Se vé que es una mezcla entre una tradición celta y el día de todos los Santos. En resumen, calabazas adornadas, niños pidiendo caramelos y gente disfrazada de cosas tenebrosas o no tan tenebrosas.

El tema de las calabazas es curioso ya que el 97% de las calabazas que se venden por aquí se utilizan para decoración. Es decir, que nadie se las come, con lo buenas que están. Yo he descubierto la calabaza aquí, podríamos decir. De vez en cuando compramos y le pido a Oliver que haga crema de calabaza, que se le da mejor que a mí. Si le añadimos que el color me cautiva, tenemos una sopa de lo más suculenta.

También es tradición ir a una granja a coger calabazas, tu pagas y te coges la calabaza del huerto, y te vas a casa más feliz que unas pasquas con tu super-calabaza (son realmente grandes), estos payeses de aquí son de lo más listo.

Niños pidiendo caramelos... bueno, esto no lo hemos experimentado del todo. El año pasado Oliver tuvo un disgusto, ya que compramos caramelos esperando a que el/los niños picaran a la puerta diciendo "truco o trato", pero ni truco ni trato. En nuestro edificio no se estila, son un poco sosos. Normalmente en zonas más residenciales, con casitas, sí se hace la ruta de casa en casa, en la ciudad... como que no.

Gente disfrazada de cosas tenebrosas o no tan tenebrosas: pues como un carnaval, pero a finales de octubre. Lo curioso del tema o, como mínimo, lo que a mi me parece curioso, es que los chichos se disfrazan de cosas normales naturalmente, como por ejemplo, de vampiros, dráculas, astronautas, fantasmas, etc... Pero, por el otro lado, las chicas (o cómo mínimo los disfrazes de chicas que venden) van de guarras literalmente, enseñando pecho y culo, básicamente. Por supuesto, no es mi caso.

Este fin de semana pasado tuvimos nuestra primera fiesta pre-halloween y, como buenos catalanes, repetimos disfraz. Para el fin de semana que viene... mismo disfraz, que la pela és la pela.

El domingo nos fuimos a montar a caballo. Tengo que confesar que adoro los caballos, que me parece el animal más hermoso que hay, pero una vez me subo siempre me pregunto ¿porqué lo hago? Este bicho va a hacer conmigo lo que quiera. La excursión pasó sin incidentes y, sinceramente, disfrutamos de ello, a pesar de mis dudas iniciales.

Bueno, esto es todo por hoy.
Un petonet,
O&J

Oct 23, 2009

No hay mucho que contar!!!

La verdad es que como dice el titulo no hay mucho que contar, desde nuestra escapada a las montañas no hemos hecho mucho.
El fin de semana pasada, el sábado estuvimos cerca del río Charles, se celebraba una regata bastante importante, muchos deportistas, como no nosotros con la bici lo fuimos a visitar todo.
Domingo en casa, un día horrible, incluso nevó algo que a pesar de ser Boston, es extraño por estas alturas de Octubre, pero bueno a partir de allí ha hecho bueno casi todos los días.
Esta semana hemos tenido la visita de Gronnia una compañera de nuestra aventura por Holanda, ella vive en Londres pero ya nos visito el año pasado por estas fechas, le toca venir un par de semanas a Boston a auditar una empresa local. Ella nos trajo malas noticias, un amigo ha perdido un hermano, que dolor sentimos en ese instante tanto Jana como yo, lejos siempre nos acordamos de ellos y nos explicamos batallitas!!!. Pero bueno hemos recibido uno de los mejores consejos que nos han dado en los últimos tiempos: SEGUID ASÍ, VIVIENDO!!!!!! Gracias Tio.
Hoy esta Obama en la ciudad, si si el primer presidente Negro de USA, esta en Boston, pero solo los elegidos lo pueden ir a ver. Hay dos maneras:
O pagas $500 de entrada a un evento para recaudar fondos o eres elegido por el MIT para asistir a su charla en el campus, eso si con la condición de que has de ser Ciudadano Americano y has de pasar una entrevista personal.
No se si es mejor ir a verlo o buscar trabajo!!!
Y esto es todo de momento hasta la próxima actualización.
Solo faltan: 63 dias!!!

Oct 12, 2009

Fall in New England (otoño en Nueva Inglaterra)















11 de octubre, ya estamos en otoño, cómo pasa el tiempo! Hoy hemos visto los primeros indicios del invierno, las primeras bolitas de nieve cayendo del cielo, menos mal que sólo era un pequeño aviso, un recordatorio de que el invierno está a la vuelta de la esquina.

Contradictoriamente, a pesar de que otoño signifique casi-invierno, ésta es una de las estaciones favoritas por la gran mayoría. En resumen podríamos decir que: la temperatura es bastante agradable, ni mucho calor ni mucho frío, hay más días de sol casi que durante el verano, y (la guinda de la tarta) los árboles empiezan a cambiar sus colores y es todo un espectáculo.

Este fin de semana decidimos ver el otoño desde dentro. Así que ni cortos ni perezosos nos levantamos un domingo a las 6 de la mañana, si si a las 6 de la mañana, no habéis leído mal, para hacer una excursión, mochila y cantimplora incluídos. El camino son unas 2 horas en coche, así que si hay que aprovechar el día, hay que madrugar.

Quedamos con unos amigos en un diner o, con otras palabras, quedamos en el típico bar yanquee donde comes huevos, tortitas para desayunar y te sirven tanto café como quieras. Otro espectáculo en sí mismo.

Con la barriga llena, nos dirigimos hacia las White Mountains (montañas blancas), vamos acompañados de expertos, así que no corremos peligro en las montañas. El sendero es un hiking o treking de unas 2 horas, hasta que llegamos a un refugio. Durante el trayecto hemos disfrutado de las vistas, de los colores y, sobretodo, de la compañía. Nuestros expertos quieren más, así que una vez llegamos al refugio, les dejamos que sigan su camino y nosotros decidimos descansar y luego volver, que para el primer día, ya es suficiente.

Ahora entendemos porque el otoño es la mejor estación del año para todos los bostonianos, es realmente precioso, los árboles cambian su tonalidad del verde, al amarillo, naranja, y finalmente rojo. Lástima que sólo puede disfrutarse durante unas semanas, pasadas las cuales los árboles se quedan desnudos y la nieve les cubre las intimidades, pero a pesar de corto, vale la pena.

Hemos colgado fotos del hiking y algunas del fin de semana pasado en el siguiente link: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Fall%20in%20New%20England%20%5E5oto%c3%b1o%5E6

Petonets per tots,

Oct 8, 2009

Primers dies de Tardor !!!!

Hola Familia,
Se que hace algún tiempo que no hemos escrito, un par de semanas pero la verdad es que no hay mucho que explicar.
Estamos ya en la rutina de invierno, durante la semana mas de lo mismo trabajar, algo de gimnasia no mucho y reuniones en el MIT.
Este año nos hemos apuntado los dos a lo del European Career Fair que se celebra en Enero del 2010 en Boston, Jana esta muy ilusionada, lo que no sabe bien es que va a tener que trabajar bastante, aunque se ha inscrito en un grupo fácil.
Los fines de semana no mucho yo intento mirar algún partido de futbol, pero bueno sobretodo en casa ya que acostumbra a llover.
El próximo parece que vamos a ir a hacer hicking, a ver como los árboles cambian de color, es una actividad muy típica de la zona.
Creo que ya comentamos que en Navidad vamos a estar por allí del 19 de diciembre al 3 de enero, perdonad que seamos pesados pero nos hace mucha ilusión.
Decir también que por fin después de …. Jana preparo una paella el fin de semana pasada, que ahora jueves me estoy comiendo las sobras en frente del ordenador, le quedo muy buena, espero que no pase tanto tiempo para la próxima.
Esto es todo, un besote muy fuerte y muchos ánimos a toda la familia en estos momentos complicados, espero que tanto el padre de MJ como mi tío se recuperen, los de aquí también lo estamos pasando muy mal.
Un beso
POr cierto felicdades tanto a mi padre por sus XX cumpleanyos como a Marta mi cunyaaaaa, que hizo 30, ya lo celebraremos por todo lo alto!!!

Sep 24, 2009

New apartment (nuevo apartamento)

Después de varias horas de traslado, ya estamos instalados en nuestro nuevo apartamento. Un poquito más pequeño, es cierto, pero sí hemos ganado en vistas. Considerando que hemos subido 10 pisos y que ahora estamos encarados más hacia la ciudad, tenemos unas vistas realmente impresionantes, sobretodo de noche.

Ha sido un día largo y duro. Gracias que nuestro vecino, Anurag, que nos ha ayudado, es un encanto de indio.

Por si alguno de vosotros no sabía la razón por la que nos trasladábamos, pues es básicamente por temas de dinero. Ya que si alargábamos el contrato sólo para 6 meses, pues nos subían el alquiler unos $500 que, por supuesto, no estábamos dispuestos a pagar. Así que buscamos un estudio, en el mismo edificio, que incluso nos saldrá más económico.

Noticia de última hora: este año sí estaremos para Navidades, ya os iremos informando sobre fechas, pero 100% seguro que estaremos por ahí para Navidades e incluso Fin de Año.

Llevamos un poco de retraso con las fotos, pero hoy nos hemos puesto al día. Aquí tenéis una pequeña muestra:

Petonets

Sep 14, 2009

La vuelta al cole

14 de septiembre, la vuelta al cole.

Es lunes, y estamos solos, ya no hay nadie en casa. Me levanto y me ducho. Oliver sigue durmiendo, hoy no puede despertarse, está agotado. Caminamos al trabajo, casi sin hablar, estamos medio dormidos. Intercambiamos unas palabras, un beso y cada uno a su oficina. Me siento, abro el ordenador. Me llaman y me voy a tomar el café que tanto necesito. Después de una breve conversación con Bhumika me voy a mi cubículo de nuevo e intento concentrarme en lo que tengo que hacer. Hago una lista.

Una hora más tarde me encuentro con Reyna y Clarrie que se acaban de trasladar a Boston, son yo hace un año. Para ellas todo es nuevo y excitante, tienen muchas cosas que hacer en muy poco tiempo. Nos vamos a comer y charlamos de cositas varias. Nos acompaña Oscar, novio de Reyna, un viejo amigo.

A la vuelta de la comida no me puedo concentrar, he comido demasiado, pero no quiero tomar más café, uno al día es suficiente. Miro mi lista que escribí esta mañana, sigue igual, aún no he hecho nada. Me mentalizo que hoy empiezo clases y me motivo, estoy contenta. Bhumika viene de vez en cuando a verme, está como yo, de lunes, de vuelta al cole.

Sep 11, 2009

A nacido una estrella: Lola Navarro Martín

A nacido una estrella, una estrellita pequeñita hija de Laura y de Arturo, que nos iluminará a todos con sus ojos verdes (como los de su madre) y su salero, que por eso se llama Lola.

Cuando alguien tan cercano a tí, de tu edad, tiene hijos, se te pasan muchas cosas por la cabeza, del tipo: ahora me iría tocando a mi, ¿se me estará pasando el arroz? etc, etc...

Yo tengo la teoría que como mi madre me tuvo a mí con 35 años (que para la época era relativamente tarde), pues a mi aún me quedan algunos añitos de "libertad". Así que, por favor, ahorrémonos las bromitas que todo tiene su tiempo y su momento.

Todo esto no quita que está más que contenta porque mi Lauri y Arturo ya tienen a su Lola y porque todo haya ido bien. Ha nacido un día después de mi cumpleaños y un día antes de la Diada, que más se puede pedir :). Por supuesto, aún no la he visto ni he podido hablar con ella, pero no necesito estar allí para verle la sonrisa que estoy segura no puede evitar cada vez que habla o ve a su niña.

Lola, bienvenida!

Sep 8, 2009

Summer is over (se acabó el verano)

¿Qué tal todo? ¿Cómo estáis? ¿Cómo ha ido el verano? La verdad es que a veces uno se cansa de explicar lo que hace y lo que no hace, sin recibir feedback. Vosotros sabéis de todo lo que hacemos a través de esta página, pero nosotros no sabemos de vosotros. De alguna manera estamos al día, gracias al Skype, Facebook, Messenger, email, etc... seguimos conectados a vosotros, sin que os déis cuenta. Hay un ojo que os observa a kilómetros de distancia y sigue todos vuestros movimientos.

Así que si alguien se lanza, a través de los comentarios (o comments, que esto lo tenemos en inglés) a explicarnos que sucede en su vida, como le han ido las vacaciones, cosas que se os pasen por la cabeza, serán más que bienvenidos.

Nosotros, estamos en plena vuelta al cole. Las temperaturas bajan y bajan, el otoño está a la vuelta de la esquina guiñándonos el ojo y lo bueno casi ha terminado. Oliver ha empezado su curso en Harvard, yo (para no ser menos) también me he apuntado, pero empiezo el 14 y ahora estamos cada vez más liados. El 23 de septiembre nos trasladamos de piso, subimos unos 10 pisos en el mismo edificio, ¿porqué da tanta pereza cambiarse de piso?

Mi hermana sigue por aquí. El fin de semana pasado fuimos a las Niagara Falls (cataratas del Niagara) y Toronto, Canadá. Nos lo pasamos muy bien (porque nos lo pasamos bien en cualquier sitio), pero hay que ver que buenos son los yanquees en eso del marketing, porque te hacen creer que si no vas a las cataratas del Niagara, no has visto la joya de este país, cosa que no es cierto. La naturaleza crea algo tan espectacular como esas cataratas y vienen los americanos y/o canadienses y lo convierten en un circo, es una lástima. Que os voy a decir que no sepáis.

Toronto está bien. La casa donde vive mi hermana es más vieja que la propia ciudad, para que os hagáis una idea. Es una de las ciudades con más calidad de vida del Canadá y de Norteamerica, pero no deja de ser una ciudad. La hizo más interesante el hecho de que nos hospedamos en casa de un torontiano, a través de couchsurfing, y vimos torontoentero.

Con mi hermana por aquí, hemos abusado un poco de sus dotes de peluquera, por lo que Oliver se ha cortado el pelo y yo me he quitado el rubio... que voy a hacer 29 y necesitaba un cambio.

29! Qué mal suena! Por cierto, mañana, diez años atrás, el 9/9/99 hice 19 años y tuve una de las mejores fiestas de cumpleaños que una puede desear en un McDonals, ironías de la vida. A todos aquellos que fueron partícipes de ello, un beso enorme. Quien quiera ketchup que se suba a la silla!

Un beso también a aquellos a los que debo mi existencia, padres, abuelos... Las quejas para ellos, jjajaja.

Y para el resto también, claro, un petonet.

Jana, 28 anys

Aug 27, 2009

Agosto, sin vacaciones!! o no!!!

Hola a todos/as,

Primero de todo pedir disculpas ya que hace algunos días que no damos muchas señales de vida, sobretodo mi madre que dice que no le hago ni caso.

Entrando al tema, que es lo que hemos hecho durante este mes de agosto:

Primero: Visita de la familia Pina, sólo estuvieron aquí dos días, pero bueno mañana vuelven para hacer una breve parada.

Segundo: Aniversario en Orlando en compañía de David, amigos de la Jana de “Gran Hermano” y la familia Kellogg. Estuvo muy pero que muy bien. Primero llegamos el Jueves un poco tarde, de allí fuimos al Hotel, tela con el hotel, tenía una gran piña en la entrada. El viernes temprano visita a Magic Kingdom (Castillo de la Bella Durmiente), y por la tarde cena reencuentro con la familia Kellogg, nos los pasamos muy bien. Nos han invitado a pasar unos días en su casa de la Playa en Florida, y conducir el Porche Boxster, no sé si podremos decir que no, jajajaj. El sábado Universal y el Domingo Sea World. A nosotros y, creo que hablo por los tres, nos encantó Sea World sobretodo porque tuvimos la ocasión de estar a un metro de Shamu, la orca.

Tercero: Sólo llegar de Orlando fuimos a recoger a la Sole y al Jordi, han estado 10 días, Jana los ha llevado por todo Boston y Martha’s Vineyard, donde veranea Obama. Y el fin de semana nos fuimos a Quebec, ciudad muy bonita de Canadá que os recomendamos sobretodo por sus dos espectáculos gratuitos del Cirque Du Solei que como siempre no defraudan a nadie. También tuvimos la ocasión de visitar unas cascadas y el parque natural de Jacques Cartier, supongo que Jana va a colgar fotos. También hay videos nuevos.

Fotos:
Orlando: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Orlando
Visita Sole i Jordi: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Visita%20Sole%20i%20Jordi

No hay nada más, sólo tiempo para descansar un poco ya que Pina vuelve este fin de semana y después la hermana de Jana, vendrá a hacernos una visita.

Como siempre un beso para todos/as.

Aug 19, 2009

L'expedició Santboiana ja està aquí

A petició popular, imatge que evidencia l'arribada de l'expedició Santboiana a Boston. Ja els tenim aquí!

Aug 10, 2009

La vida es tan efímera, y todo es tan vulnerable que da miedo

Normalmente escribimos sobre aquello que hemos hecho durante el fin de semana, las visitas que recibimos, los viajes que hemos hecho, etc... otras escribimos sobre cosas varias que se nos pasan por la cabeza y, finalmente, otras escribimos sobre sentimientos. Hoy, toca sentimientos.

Este sábado, cuando contentos por haber recibido la visita de la Familia Pina, nos enteramos de la notícia de que un conocido había fallecido. Célebre jugador de fútbol de Sant Boi, pero sobretodo gran persona a la que tuvimos el placer de conocer.

Sucesos como éste, te abren los ojos para darte cuenta que la vida es efímera y, en algunos casos, corta, y todo es tan vulnerable que da miedo. Sucesos como éste, cuando estás en la distancia, te afectan, porque si afectan a alguien que quieres, te afectan a ti. Porque si no puedes abrazar, aún sin decir nada, a aquella persona que más siente ese dolor, te duele más a ti también.

Des de la distància, una abraçada molt forta.

Un petó

Jul 31, 2009

...triste... muy triste!!!!!!

Hola a todos,

Este post lo escribe Oliver. Sólo quiero compartir con todos vosotros un hecho reciente que me ha hecho sentir inmensamente contento y al segundo inmensamente triste.
No sé si sabéis que para mi cumpleaños (14 de agosto) habíamos pensado con Jana ir a Orlando, Florida, a Disneyworld, y de hecho vamos, sobretodo porque al ser mi cumple tengo la entrada gratis.

El tema es que no sé si sabéis o recordáis que hace exactamente 11 años, pasé el verano en Odessa, Florida, con una familia americana. Allí conocí a Ibone una chica de Bilbao.
Pasé un mes con la familia Kellogg, Barbara, John y Ben. Al año siguiente ellos vinieron a Barcelona a pasar unas dos semanas con mi familia, nos lo pasamos genial.

La última vez que contacté con ellos fué en septiembre del 2001 porque Ben, mi Host Brother, estaba viviendo en NY y quería saber si todo iba bien. Pues después de 11 años, entre Jana, Ibone y mi madre han conseguido contactar con ellos en Odessa. La idea era hacerme una sorpresa para mi cumpleaños pero la historia dió un giro muy grande cuando Barbara le comentó a Jana que Ben, mi Host Brother, murió hace 7 años. Hoy he hablado con ellos y se vé que se quitó la vida en Junio del 2002 por culpa de una depresión.

Este suceso me hace sentir de una forma muy extraña, por un lado quiero llorar y lloro por lo que ha pasado, pero por otro estoy súper contento de poder volver a ver a mi familia americana por un día.

Con todo esto lo que os quiero decir es que estoy muy contento, que no sé la suerte que tengo de tener a Jana, a mi familia y a mis amigos a mi lado, bueno ahora no estáis todos a mi lado pero que si que estáis en mi corazón y en mi cabeza todos los días de mi vida y que podéis contar conmigo para cualquier cosa (no se si podría haber ayudado al pobre Ben, a lo mejor saber que un españolito de +/- 100kg había disfrutado durante un mes de su compañía y que nunca lo olvidaría le podría haber ayudado).

También reflexiono sobre un suceso que pasó no hace mucho, un ser querido también estaba con una situación de depresión y parece que no estuve a la altura y no me percaté de lo que sucedía, le pido perdón y espero que me sepa perdonar.

Un beso para todos

Jul 27, 2009

Margarita Party & NYers visit

Hola familia,
¿Cómo estamos? Primero de todo, pedir disculpas, porque dado el buen tiempo que hemos tenido este fin de semana, no hemos estado mucho en casa en horas en las que podemos hablar con vosotros, por lo que no hemos coincidido en Skype o similares.

Hoy he estado jugando con el ordenador y me he entretenido a editar las fotos que hemos hecho durante esta semana que han sido, básicamente, durante la "Margarita Party" que se organizó el Jueves en nuestro edificio y durante el fin de semana en el que hemos recibido la visita de mi ex-compañera de habitación (Isa, de China) y 3 amigos más.

Como estoy bastante orgullosa de estas fotos, dejaré que ellas hablen por sí solas, por lo que esta semana me ahorro palabras y me remito a ellas: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Margarita%20party%200%20NYers%20visita.

Un petonet

Jul 24, 2009

Yo y mis sueños

Esta noche he soñado sin parar, creo que mi cerebro no descansa, por eso me levanto por las mañanas agotada… Cuando he abierto los ojos a las 7:10AM, mis sueños estaban como recién salidos del horno, por lo que recordarlos ha sido cosa fácil. Una vez me los he repetido a mi misma, se han quedado grabados en mi mente para siempre. He intentado explicárselos a Oliver, pero de lo absurdos que eran no podía parar de reír y, claro, a Oliver no le han hecho mucha gracia. Para que no queden en el olvido, ahí va un mini-resumen:
  • Laura, la meva Lauri, convertía su casa en un gimnasio o, básicamente, en un campo de fútbol, yo intentaba convencerla de que no había suficiente espacio, pero ella no baixava del burro.

  • En dicho gimnasio, el agua no acababa de funcionar y yo, como fontanera que soy, intento ayudar a Laura provocando una super-inundación.

  • Una inspectora viene a revisar la inundación, por lo que tengo que confesar el desastre que he provocado. Le comento que he intentado remediarlo con mi aspiradora de “Agatha Ruiz de la Prada” J, a lo que ella afirma que están aspiradoras no están dando muy buen resultado…

  • A todo esto, para salir en la televisión en el programa de TV3 de los animales, cojo una muestra de moco con pelo que lo llevo a mi veterinario, porque es de mi gato persa verde. La veterinaria no me cree y tengo que confesarle que mi único objetivo es el de ser famosa a costa de mi gato, que ni tan solo existe.

  • También, entre sueño y sueño, estaba en mi casa-autobús-elevada con mi familia, mi marido y mi familia política.

  • En ese momento, nuestra casa empieza a moverse porque edificios colindantes se derrumban uno detrás de otro. Concluimos que nosotros no corremos peligro porque vivimos en un autobús con patas y sólo notamos el movimiento porque tenemos edificios al lado que están siendo destruidos. A pesar de todo, mi madre decide correr (y yo la sigo) y refugiarse en un parque donde el edificio más cercano está a varios metros de distancia y no corremos peligro.

Dudo que estos sueños se hagan realidad, pero a mi me divierte recordarlos y, ahora al leerlo, no puedo evitar sonreír.

Jana

Jul 20, 2009

And the Oscar goes to... (y el Oscar es para...)


Acting = actuar

¿Pues será que nos hemos equivocado de profesión y que deberíamos habernos dedicado al séptimo arte? Habilidades no nos faltan y pronto sabréis porqué...

Este fin de semana hemos formado parte de un pequeño experimento. Nuestro amigo/vecino José nos invitó a pasar el fin de semana en su casa, ahora Montreal (Canadá). Y claro a Oliver y Jana les cuesta poco decir que no, así que nos apuntamos sin pensarlo. Sin embargo, en uno de sus emails nos comenta que traigamos toallas, cojines, etc... y, entre cosas varias, como quien no quiere la cosa, nos comenta que nos preparemos para participar en una mini-película que tiene en mente sobre la historia de Montreal.

Pues ahí vamos, coche y para Montreal. Primera parada: el anillo olímpico, donde Nadia Comaneci obtuvo el primer 10 de la historia en gimnasia artística en 1976, y donde yo (Jana) le hice un mini tributo intentando emularla, mi puntuación: 3.5, ni llegó ni al aprobado :), yo Oliver espero que no salga a la luz mi parodia, porque mucho estilo no tenia que digamos.

Inocentes nosotros que pensamos que sólo íbamos a hacer turismo, pues ahora resulta que somos Isabel la Católica y Fernando de Aragón quienes, atónitos, reciben la visita de una Alien que llega del espacio espacial y a quien nosotros intentamos cristianizar. Blasfemia, sacrilegio, send them to the fire! (enviarlos al fuego!)... fué básicamente nuestro guión.

El fin de semana sigue, más actores/amigos del director se apuntan al espectáculo y las escenas en distintos lugares de la ciudad van grabándose para, algún día, llegar a ser algo llamado película más que independiente.

Lo realmente cierto es que nos reímos mucho, durante y después (al ver el resultado), lo que no es cierto es que podamos llamarlo película y ni mucho menos que nuestras carreras vayan a desviarse para dedicarnos al arte, aunque tampoco lo hicimos tan mal!

PD: Comentar que la ciudad es muy bonita pero solo durante el verano. En invierno estan a -20 grados de media, con lo cual han creado una ciudad subterranea, que esta llena de passillos, tiendas, restaurantes, igualito que el exterior. Tambien tubimos la oportunidad de saludar a una amiga de Caldas que hace un par de anyitos que esta viviendo alli con su marido.
Pedro!!

Jul 14, 2009

Bicing por Boston vs. Tour por Barcelona

¿Serà que al final sí amortizaremos las bicis que compramos? Yo creo que sí, ahora que el tiempo parece que acompaña un poco más, pues nos estamos recorriendo los rincones que, andando, nunca habíamos llegado, por pereza o por... falta de tiempo... Con la bici todo es más fácil y todo parece más accesible.

En Boston no hay excesiva circulación y la mayoría de las aceras son bastante anchas. Si a todo lo anterior le añadimos que no hay mucha gente caminando por la calle, siempre hay un espacio para que la bici vaya tranquilamente por la city.

Entre semana, cuando poco apetece ir al gimnasio (porque es un lugar cerrado, aire acondicionado, etc...) o ir a correr (porque es lugar abierto y hace calor), pues cogemos la bici y damos una vuelta de 1hora, aprox. Normalmente Oliver va en cabeza y yo le sigo...

Este fin de semana, para no ser menos, bici otra vez, en Boston y en Nantucket. Pasamos el domingo en la isla de Nantucket, a una hora y media de Boston, aprox. Como la isla es muy pequeña (15 millas de largo y 5 de ancho), es muy fácil manejarse. Así que, para desplazarnos, alquilamos unas bicis y llegamos a una de las playas de la isla donde el agua, finalmente, estaba más o menos caliente, bañable, gràcies a Déu. La isla es muy turística y muy rica a la vez. Pero a pesar de estar explotada y encarada al turismo, no ha sido maltratada por grandes hoteles ni grandes edificios. Decir que pasamos allí el día por deseo de Bhumika, mi amiga india, que era su cumpleaños, así que hicimos sus deseos realidad y nosotros también disfrutamos de ello.

Hemos colgado algunas fotos del día en cuestion y del fin de semana en general, esperamos que os gusten: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Nantucket%20%7C0%20Bhumika%7C4s%20b-day.

Per cert, l'Oliver acaba de fer unes truites de patates que tenen una pinta... llàstima que no són per nosaltres...

Jul 3, 2009

Texas-Lousiana road trip (ruta por Texas & Lousiana)




Hola,

Hace días que no escribimos porque llevamos desde el sábado de ruta por Texas y Lousiana. Debido a que yo (Jana) estuve de curso en Dallas del 22 al 26 de junio, decidimos aprovechar y, ¿por qué no?, visitar el estado de Texas y un poco de Lousiana.

Así que, una vez terminado el curso, Oliver vino a Dallas y de allí emprendimos el viaje. Nos acompañan en él unos amigos: un español, un mexicano, un hong kongiano y un chico japonés. A última hora se nos añadió la novia del japonés, así que en total fuimos 7.

La ruta empezó por Dallas donde visitamos un poco la ciudad y, principalmente, el sitio donde asesinaron a JFK. En el edificio desde donde le dispararon hay ahora un museo en su memoria donde puedes conocer un poco de su historia como presidente y, por supuesto, los detalles del día de su muerte, un poco macabro, pero es interesante.

Después de Dallas nos dirigimos a Austin, la capital de Texas, de la música en directo y los murciélagos que emigran desde México para estar en la ciudad desde abril hasta octubre, momento en el que vuelven a su ciudad natal. Cada día, cuando anochece, las murciélagas salen de sus nidos en busca de comida. Un total de 1.5 millones, ver para creer. En esta ciudad no es necesario ir a un local nocturno para oír música en directo; los grupos tocan en supermercados, tiendas de discos o, incluso, en el aeropuerto. Es una ciudad bohemia, poco tejana y un poco extravagante. El calor se hace insoportable durante estas fechas, por lo que pasamos una mañana en unas piscinas naturales, Barton Springs, donde el agua está realmente fría, gracias a diós...

San Antonio: si esta ciudad tuviera un sabor, sería a Tex-Mex. Fue una de las primeras zonas colonizadas por los españoles y la sede del Gobierno del departamento mexicano de Texas, y hoy en día más del 58% de la población reivindica su herencia hispana. El Álamo también fue el enclave de una de las batallas más famosas de la guerra por la independencia de Texas, donde se enfrentaron mexicanos vs. texanos. Todo ello ha dado fruto a una ciudad animada, multicultural y con una arquitectura mexicana que nos dejó más que sorprendidos.

Antes de llegar a Houston, la ciudad más poblada de Texas, decidimos hacer un cambio en nuestra ruta y pasar una noche en un rancho. Encontramos por internet un rancho (Lazy F Ranch) que parecía interesante y bastante auténtico, así que decidimos aventurarnos sin saber muy bien qué nos encontraríamos. Fué nuestra sorpresa conocer al dueño, Clay Allen, y a todos sus cowboys, que nos acogieron como miembros más de su gran familia. Ruta a caballo por la zona y conversaciones sobre la vida en el rancho amenizaron más aún lo que fué uno de los mejores días del viaje. Hay historias varias por explicar aquí, pero necesitaríamos un post sólo para ello, quizás más adelante.

Houston: teóricamente es la capital cultural y la ciudad más cosmopolita de Texas, pero por falta de tiempo o porque simplemente la ciudad no parecía tener mucho que aportarnos, decidimos no visitarla en profundidad, a excepción del Space Center de la NASA donde pudimos ver cohetes, salas de misiones espaciales, etc... Después de Houston, abandonamos el estado de Texas para dirigirnos al estado de Lousiana.

El aire de Lousiana tiene algo especial. Éste es un estado de pantanos infestados de aligátores (o cocodrilos), de criollos de piel negra y ojos azules que sumergen sus cañas de pescar en los dóciles ríos. También es un lugar donde conviven numerosas culturas sin nada en común, excepto la necesidad imperiosa de comer bien y no parar de bailar, bailar y bailar.

New Orleans, en Lousiana, fué fundada en 1718 por franceses. Los primeros colonos llegaron de Francia, Canadá y Alemania. Francia importó miles de esclavos africanos y ex-convictos. En 1762 el territorio fué entregado a España, quién construyó gran parte del precioso barrio francés (o French Quarter) que aún se conserva. El 29 de agosto de 2005 el huracán Katrina azotó la costa del golfo de México. En New Orleans se rompieron varios diques de contención y el nivel del agua ascendió rápidamente inundando el 80% de la ciudad. Cuatro años después la ciudad está reluciente y brilla por sí misma. Sí es cierto que hay zonas, las más pobres, que aún no han sido totalmente restauradas, pero (como turistas) parece que nunca haya pasado un desastre natural de las magnitudes del Katrina.

New Orleans es jazz, comida criolla, fiesta, y su población, para asombro de aquellos que no estamos acostumbrados a ello, es básicamente de color. Bourbon Street (calle Bourbon) es una fiesta continua, la calle está siempre llena de gente y donde siempre hay tiempo para una margarita.

Podéis ver las fotos en:

Jun 12, 2009

Una imagen vale más que mil palabras

Canon EOS, nueva adquisición que nos hemos autorregalado. Así que hoy no toca escribir, sinó ver nuestras fotos que hablan por sí solas. Sin censura, hay muchas, lo sé, pero hay que probar la camara, no?
Petonets
Fotos: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/NY,%20new%20camera%20and%20new%20trophy

Jun 2, 2009

Home, sweet home (hogar, dulce hogar)

Como diría el anuncio, vuelve a casa para ver la final de la Champions. ¿Pero cómo podíamos ver la super-final en Boston? Pues no, compramos los vuelos esperando que el Barça llegara a la final y, casualidades de la vida, pasó!

Bueno, la razón por la que fuimos a Barcelona no fué exactamente ésta, pero sí sucedió que estábamos en la ciudad condal para vivir uno de los momentos más excitantes del año. La ciudad estaba loka y nosotros lo vimos y lo vivimos en directo, sin diferencia horaria que nos separara.

Mucho más que sólo el Barça, estos días que hemos estado en Barcelona (o Caldes y Sant Boi, respectivamente) hemos disfrutado de la familia, los amigos, del clima, de la buena compañía, de la buena comida, de la fiesta, etc, etc...

"Hogar, dulce hogar" se queda corto para expresar lo reconfortante que es volver a casa y ver que todo sigue en su sitio. Algunos han crecido unos centímetros (veáse Núria, nuestra sobrina, que no para de crecer), algunos os habéis cortado el pelo o os lo habéis dejado largo, otros han perdido kilos de forma acelerada (algunos los han ganado), pero eso es todo.

Y después de este viaje relámpago, aún más cuando ya estás de vuelta, valoramos más lo que dejamos al otro lado del Atlántico que, sin lugar a duda, desaríamos tenerlo aquí para poder disfrutar cada experiencia vivida con todos vosotros. Pero no se puede tener todo, lo sabemos.

Queremos enviarons de corazón un beso para todos, un besazo para los que no pudimos ver, y mil gracias a los que viajaron a la ciudad condal para estar unas horas con nosotros.

Petonets,
Oliver & Jana

Pd: hemos colgado las fotos que yo (Jana) hice con mi cámara. Son pocas, ya que me dediqué poco a ello, pero son una pinzelada de estos días en casa (clicar en: http://cid-e088e70bfed04d83.skydrive.live.com/browse.aspx/Visita%20BCN%20%7C5Maig%2009%7C6)

May 22, 2009

Barcelona, there we go!! Fotos

No me voy a enrollar mucho que es tarde y quiere llover... Mañana salimos para la ciudad condal y, haciendo un poco de limpieza de la cámara, hemos visto que teníamos algunas fotos que no habíamos colgado + algunos vídeos. He colgado las fotos, los videos pasarán la censura primero, hay que analizarlos... Oliver ha colgado algunos de la graduación de María Mateu...

Petonets i fins molt aviat

PD: ver fotos en My Space (Jana)

May 14, 2009

Finale

Bueno, bueno...
Por alguna razón cada vez nos cuesta más escribir en el bloq, yo tengo varias teorías que explican el fenómeno:
  • No va intenné, falso
  • Estamos muy ocupados... no es del todo cierto
  • No tenemos nada que contar... siempre hay algo que contar
  • Nos hemos adaptado a la ciudad y nuestro día a día se ha convertido en rutina, por lo que no es divertido explicar algo que ya empieza a ser monótono... podría ser
  • El buen tiempo ha llegado y apetece poco ponerse delante del ordenador a escribir cuando los rayos de sol te hacen imposible ver la pantalla del ordenador... parece probable
  • En breve estamos en casa por unos días y todo aquello que podríamos explicaros a través de la web, queremos hacerlo EN PERSONA... pues creo que este sí me gusta más

Es cierto que ahora escribimos menos, también es cierto que el nivel de viajes por los USA ha bajado un poco, ya que nos reservamos para Spain, tremola que venim. No es cierto que no tenemos nada que contar porque sí vamos haciendo cositas, voy a hacer un resumen, sin aburrir mucho al personal:

  • Oliver está mirando para hacer un curso en Harvard, en la uni, está más que emocionado con el tema
  • Jana quiere hacer un curso de fotografía, pero como estará un par de semanas fuera (una de curso y otra de viaje) pues los cursos de verano no se le adaptan mucho. Nota mental: para hacer un curso de fotografía necesito una cámara
  • Oliver y Jana se van a comprar unas bicis de segunda mano que consiguieron a través de una lista de españoles en Boston. Les quitaremos un poco el polvo y como nuevas, están en bastante buen estado y superbaratas.
  • Oliver y Jana fueron el domingo a un parque a ver florecer a los lilacs, que romántico. Jana fué primero y estuvo de pic-nic con unas chicas europeas que, sinceramente, le caen muy bien. Jana se quemó los hombros (después de 3 días aún se resiente de la quemada). Oliver vino más tarde después de ver el Barça. Como estaréis imaginando, fué un domingo fantástico para los dos
  • Esta semana es Eurovisión y, como buenos seguidores (....) lo veremos, y después iremos a una fiesta que nos han invitado para celebrarlo, porque hay que celebrarlo, claro (Spain... no points)
  • Hoy, Oliver y Jana han descubierto que Alan y Edgar cogieron "prestados" varios o muchos mapas de Boston que ahora residen en su cajón de folletos varios
  • Oliver y Jana TIENE MUCHAS GANAS DE VEROS A TODOS

Petonets

PD: el título del post "FINALE" no tiene ningún doble sentido y de hecho no lliga gaire con lo que he escrito. Pero resulta que aquí le llaman Finale a los últimos capítulos de la temporada de cualquier serie y ahora parece que se acaban todos, y sólo oigo que Finale todo el día (pronunciado como lo leeríamos nosotros...)